Οι Στεμνιτσιώτες, φημισμένοι τεχνίτες, ιδιαίτερα από τον 17ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, διακρίθηκαν ιδιαίτερα στην επεξεργασία των μετάλλων από τα οποία χρησιμοποίησαν κάθε είδος, από τα πιο απλά μέχρι και τα πιο πολύτιμα. 

Η τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας ακμάζει στη Στεμνίτσα κατά τον 19ο αιώνα, όταν ο πληθυσμός της Στεμνίτσας φτάνει τους 3.000 κατοίκους. Ο πληθυσμός αυτός δεν μπορεί να συντηρηθεί από τη γεωργία και την κτηνοτροφία λόγω του άγονου και ορεινού περιβάλλοντος. 

Αποτέλεσμα ήταν η Στεμνίτσα να γνωρίσει μεγάλη δόξα, χάρη στους χαλκωματάδες, τους μπρουντζάδες και κυρίως τους χρυσικούς της. 

Οι περισσότεροι τεχνίτες της Στεμνίτσας εξασκούσαν την τέχνη τους σε μόνιμα εργαστήρια, παράλληλα όμως ήσαν και πλανόδιοι. Ταξίδευαν το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου και έφταναν πολύ πιο πέρα από τα όρια της Αρκαδίας ή της Πελοποννήσου. Έφταναν μάλιστα στα νησιά του Ιονίου και έως την ξακουστή Πόλη και από την Αίγυπτο και την Κύπρο έως το Δούναβη. 

Συνεχιστές της παράδοσης, οι τεχνίτες Λάμπης Κατσούλης, γνωστός ως «μπάρμπα-Λάμπης» ειδικευμένος στην τεχνική της χαρακτικής και βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών για το έργο του και ειδικά για μια σειρά αντιγράφων αρχαίων ελληνικών νομισμάτων, και Αριστείδης Βλαχογιάννης, ειδικευμένος στη μεταλλοπλαστική και ειδικά σε εκκλησιαστικά είδη, ξεκινούν το 1976 τη διδασκαλία της τέχνης του αργυροχρυσοχόου σε μια σχολή που τότε ήταν Κέντρα Χειροτεχνίας του Ε.Ο.Μ.Μ.Ε.Χ. η οποία λειτούργησε έως το 1980. Έκτοτε υπάγεται στο Υπουργείου Παιδείας.